Álag, kvíði og hármissir

Kæru vinir

 

Mig langar að segja ykkur frá svolitlu persónulegu en eins og ég skrifað hér áður hef ég verið að berjast við þunglyndi og kvíða í mörg ár og reglulega viðurkenni ég fyrir sjálfri mér að ég geti þetta ekki ein lengur. Ég kalla til fjölskylduna og vinina og segi þeim að ég er alveg búin, orðin svo þunglynd og kvíðin að það er orðið hættulegt. Ekki samt í þeim skilningi að ég sé að fara að skaða mig á einhvern hátt heldur er ég algjörlega sinnulaus, hef ekki ánægju af hlutunum, græt stanslaust og geri ekki neitt, ekki einu sinni það sem mér finnst skemmtilegt. Yfirleitt þegar ég fer í svona dýfu þá breytist ég í sísvanga skrímslið sem getur ekki hætt að borða. Það er eins og það verði að vera eitthvað uppí mér stanslaust og í raun skiptir engu máli hvað það er. Við þetta eykst kvíðinn og vonleysið þar sem það hefur slæm áhrif á heilsuna að éta stanslaust og fitna og hækka blóðsykur og og og og svo fer ég bara að baka eða eitthvað álíka… Stundum er ég búin að vera dugleg í mataræðinu og vill þá ekki fara í það að borða tilfinningar minar þá fer ég í aðra fíkn sem ég hef en það er að versla eins og enginn sé morgundagurinn. Er ég að versla eitthvað sem ég hef not fyrir? Nei yfirleitt er þetta bara dót og drasl eða eins og í fyrra keipti ég um 20 kjóla á Ali bara afþví bara. Það er svo auðvelt að sitja heima með símann sinn og pannta á ali eða ebay, maður þarf ekki að fara einu sinni út úr húsi. Að versla gefur mér stundargleði (alveg eins og þegar ég er að borða, skyndisæla) sem endar svo í því að ég fæ kvíðakast um hvernig ég eigi að borga svo brúsann. Ég reyni alltaf að sjá björtu hliðarnar á málinu og yfirleitt er stutt í brosið en oft er búið að vera svo erfitt að gera þetta tvennt. Það er eins og það hangi lóð í sitthvoru munnvikinu og ég gangi um með sólgleraugu í myrkrinu og sé ekki neitt.

Ég er greind með alvarlega geðlægð og kvíða en ég er líka að glíma við eitthvað sem kreistir, kremur og mölbrýtur hjarta mitt.

 

Sonur minn sem ég er svo heppin að eiga á nefninlega við sín vandamál að stríða líka. Hann er svo fallegur og duglegur, góður og hjálpsamur, hefur mikla samkennd og elskar mömmu sína svo mikið. Það er ekkert í þessum heimi sem ég elska meira en þessa manneskju og ég myndi hiklaust deyja fyrir hann með gleði. Að sjá þessa mannveru í fyrsta skipti var ótrúlegasta tilfinning í heimi, þið sem hafið upplifað þessa tilfinningu skiljið hvað ég meina.

 

En litla fullkomna mannveran mín glímir við ýmislegt. Fyrir utan það að vera kominn á unglingsaldurinn þá er hann líka greindur með ADHD, ódæmigerða einhverfu, Aspergers heilkenni, þunglyndi, kvíða, mótþróaþrjóskuröskun, lesblindur með námserfiðleika og þráhyggju á háu stigi. Þegar hann tekur út reiðiköstin sín þá verður hann ofbeldisfullur, brýtur hluti, ræðst á mig og er alveg trilltur, í raun eins og allt önnur persóna. Þegar hann róast tekur ekkert betra við því þá fer hann í niðurrif og skammast sín fyrir það sem hann gerði eða sagði í reiðiköstunum. Hann rakkar sjálfan sig niður, talar um að skaða sig, að lífið yrði betra án hans og hvað hann sé vond manneskja. Já hann hefur reynt að skaða sjálfan sig en ekki tekist að gera nógu mikið til að bugl taki því alvarlega eða réttara sagt þá getur bugl ekkert gert þar sem það vantar fjármagn til að aðstoða þessi börn og þeir sem eru í alvarlegustu málunum verða að ganga fyrir, skiljanlega.

Í 8 bekk tók hann uppá því að skrópa  í skólanum. Hann var og er  að mæta illa og seint  og það getur verið þrautinni þyngri að koma honum á fætur og að sjálfsögðu neitar hann alfarið að læra heima.

Þegar ég kem honum í skólann er ég svo sjúklega ánægð og stollt en á sama tíma er ég að hugsa hvort hann hagi sér vel og hvort hann sé að mæta í alla tíma, verður hringt í mig af því að hann gerði eitthvað af sér og svo framveigis.  Einnig fæ ég kvíðakast yfir því að það styttist alltaf meira og meira í að hann komi heim úr skólanum og stundum er ég bara ekki alveg að geta það. Við þetta kemur svo upp samviskubit því hvers konar mamma er ég.  Þetta eykur á kvíðann og þunglyndið og við erum kominn í hring með þetta allt. Í fyrra (well Desember 2017) var ástandið orðið svo erfitt að ég  fór að missa hárið og ofan á allt fékk ég  rosalegar áhyggjur af því að ég væri að missa hárið. Já ég er með sjúklega útlitskomplexa enda eins flestar konur held ég alla vega og það sem söng stanslaust í hausnum á mér var“Hár er höfuðpríði” Ég hef að vísu alltaf verið með fíngert hár en núna var það orðið þunnt og ég komin með skallabletti sem erfitt var að fela og þegar ég þvoði hárið þá kom ógrynni af hári í lófann á mér. Ég var búin að prufa næstum öll húsráð til að stoppa þetta en það er eins og ekkert virkaði

Þynning á hárihár hlið

 

 

 

Hár 4

 

 

 

 

 

 

 

Að verða lokuð inná geðdeild var farið að hljóma svooooooooo lokkandi í mínum eyrum. Bara að komast úr aðstæðum og þurfa ekki að gera neitt.  Ég var orðin svo þreitt og þjökuð og ég í alvöru nennti þessu ekki, langaði ekki, vildi ekki. Ég sit ekki heima og vorkenni mér heldur er ég voða dugleg að rakka mig niður. Ég meina hristu þetta af þér og farðu að taka til, vá hvað ég er nú löt og sjúklegur sóði og ómöguleg og hversu ömurleg mamma er ég, er alveg viss um að allar aðrar mömmur myndu gera þetta miklu betur og bla bla bla. Hver ætli sé aðal óvinur minn?

Þetta er samt hugsunarháttur sem ég verð að hætta, ég verð að gera það ef ég ætla að standa mig barnsins vegna. Málið er líka það að ég er besta mamman í djobbið fyrir hann og hef sko alveg fengið að heyra hrós hjá fagaðilum. Við erum líka svo heppin að þegar Jóhannes var lítill komst hann að hjá barnageðlækni sem heitir Steingerður og hún er algjör snillingur. Ég var einmitt í viðtali hjá henni og hjúkrunarfræðingi sem heitir Berglind þegar ég sprakk og hágrenjaði um hjálp. Þær fóru strax í málið og redduðu mér geðlækni en ég var búin að vera á biðlista síðan árið 2011.  Á stofunni  (Sól) er starfandi skólaráðgjafi sem hefur verið að mæta með mér á fundi og hún dílar alveg við skólann og setja upp nýtt plan sem hentar syni mínum. Það er dásamlegt að þurfa ekki að sitja fundi og vita ekki hvað maður á að segja, brotinn og finnst maður ekki geta gert neitt rétt. Ragna er með bein í nefinu og lætur skólayfirvöld alveg vita að það er ekki nóg að tala um hlutina það þarf líka að framkvæma þá.  Ég get ekki lýst fyrir ykkur hvað margt hefur gerst eftir að hún fór í málið. Við fundum 1 sinni í mánuði (skólinn, felagsráðgjafi, sálfræðingur, Ragna og fleiri sérfræðingar) og er sonur minn kominn með stuðningsfulltrúa, hann er hættur í bekknum sínum en er alltaf í sérstofu sem kölluð er námsver og hann mætir frá 10-14.30 í skólann. Einnig er hann með undanþágu í dönsku (og þarf ekki að læra hana) og við erum komin með morgunhana (kona sem kemur og hjálpar mér að koma honum í skólann.

 

Núna er bara eitt að gera og það er að komast upp aftur og finna sólina í hjartanu og vera með söng á vörum og já þegar maður hefur náð botninum þá er bara 1 í boði                        THE ONLY WAY IS UP

Andleg veikindi eru svo miklu erfiðari en líkamleg en ég hef í gegnum tíðina verið að glíma við bæði. Skilningur og úrræði eru svo miklu meiri og betri þegar um líkamleg vandamál er verið að ræða. Að vera andlega veikur er eins og að vera alltaf dauðadrukkinn. Þú gerir eins og þú getur að ganga beina línu en það er ógjörningur, þannig er  að vera með kvíða og þunglyndi, hinir einföldustu hlutir eins og að klæða sig á morgnanna getur verið þrautinni þyngri. Þú missir alla stjórn og ert eins og lamaður.

Það var því í endaðann nóvember 2017 sem ég setti kongulóarvefinn (hárlufsurnar sem enn hengu á hausnum) í teygju og klipti og svo var rakvélin látin klára það sem eftir var. Þetta var sjúklega erfitt og ég hágrenjaði í sirka 5 mín en fattaði svo að ég gæti þetta alveg, ég er bæði Sazzy og Foxy

(Ég rokkaði klútana, sæll hvað ég er svöl….. En ég hata að vera með stutt hár)

Flest allir héldu að ég hefði fengið krabbamein og fékk ég mikla samúð en þegar ég sagði að ég hefði misst það útaf kvíða og álagi varð fólk hugsi og muldraði með sjálfum sér ,,Ahhh er það líka hægt” og samúðin hrapaði úr 180% niður í svona 5%

En þetta er allt að koma.

Í dag síkkar hárið á fullu og hef ég á þessu 1 ári farið 5 sinnum í klippingu, það er mun þykkara og heilbryggðara enda fær það bara að vera ómeðhöndlað allan tímann (engin litun, blástur eða sléttujárn)

Strákurinn minn er að fá hellings hjálp bæði í skólanum og hér heima ásamt því að fara í viðtöl uppá Sól fyrir hann og mig líka hefur gert ótrúlega góða hluti.

Lífið er of stutt til að loka sig inni og reyna að burðast með áhyggjur heimsins á bakinu, það er ekki þess virði.

Munið líka að á bak við brosið gæti leynst ofsaleg særindi og erfiðleikar. Ekki svara með setningum eins og ,,En þú lítur svo vel út” eða ,,Bíddu kvíða? Er það ekki bara óþarfi”

Annað ekki horfa á börnin sem taka köst í búðinni með hneikslunar svip, kanski er barnið ekki að taka frekjukast heldur er þetta eina leið þeirra til að tjá hversu illa þeim líður.

 

En þar til síðar hugsið vel um hvort annað og hugsið vel um ykkur sjálf. Hrósið fólkinu í kringum ykkur og verið dugleg að knúsa og framar öllu verið sein að dæma.

 

Knús og hamingja

(Tekið í sumar þar sem það krullaðist inní heila eftir að ég stóð bak við Seljalandsfoss. Toppurinn nær núna niður í augu en ég á enga nýlega, netvæna mynd.)

You may also like...

2 Responses

  1. January 22, 2019

    […] „Ég segi þeim að ég sé alveg búin, orðin svo þunglynd og kvíðin að það er orðið hættulegt. Ekki samt í þeim skilningi að ég sé að fara að skaða mig á einhvern hátt heldur er ég algjörlega sinnulaus. Hef ekki ánægju af hlutunum, græt stanslaust og geri ekki neitt, ekki einu sinni það sem mér finnst skemmilegt,“ segir Bryndís í einlægri færslu sinni á síðunni Amare. […]

  2. January 22, 2019

    […] „Ég segi þeim að ég sé alveg búin, orðin svo þunglynd og kvíðin að það er orðið hættulegt. Ekki samt í þeim skilningi að ég sé að fara að skaða mig á einhvern hátt heldur er ég algjörlega sinnulaus. Hef ekki ánægju af hlutunum, græt stanslaust og geri ekki neitt, ekki einu sinni það sem mér finnst skemmilegt,“ segir Bryndís í einlægri færslu sinni á síðunni Amare. […]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *