Guðlaug Sif,  Lífið

Sonur minn bjargaði lífinu mínu

Mig langaði að skrifa færslu um minn bata , ég er búin að vera vímuefnalaus í næstum 4 ár og er ég óendanlega þakklát fyrir hvern einasta dag. Það er alls ekki sjálfgefið að komast út úr þessum ljóta heim og alltof mörg ungmenni sem tapa baráttuni við þennan djöful. Ég er ein af þeim heppnu en þetta er langt því frá að vera auðvelt og verður það líklega aldrei, þú hættir ekki að berjast við fíkilinn einn daginn , hann verður alltaf partur af manni og mun fylgja mér út lífið og er ég búin að sætta mig við það svona nokkurnvegin allavegana , þegar fíknin kallar og já hann  kallar á mig en þann dag í dag rúmlega 4 árum seinna þá segi ég við þann part af sjálfri mér að ég viti af honum en hann fær ekki að stjórna mér í dag, mikilvægast við það að taka þetta skref er að taka hausinn í gegn , tala við sjálfan sig og vita af fíklinum , láta þann part stanslaust vita að hann fái ekki að stjórna í dag.Það er mikilvægt að taka einn dag í einu , þetta verður svo yfirþyrmandi ef maður hugsar um marga daga í einu.

 

Suma daga á ég í miklum vandræðum með að díla við fíkilinn , þá bankar hann stanslaust uppá og ég á erfitt með að reka hann í burtu , sumir dagar eru erfiðari en aðrir og allir fíklar kannast við það.

En ég fæ oft þá spurningu hvernig mér tókst það að verða vímuefnalaus þar sem vímuefnin voru mínir bestu vinir. Ég „einfaldlega“ varð ófrísk af Óliveri. Ég seldi sjálfri mér það eftir að ég pissaði á testið að þetta væri bara „ekkert mál“ , ég verð bara edrú fyrir barnið og alla meðgönguna var hugsunin svoleiðis. En eins og ég tala um í meðgöngublogginu mínu að þá átti ég mjög slæma reynslu af meðgöngu, enda kannski ekkert skrítið þar sem ég var á kafi í fíkniefnum og þurfti bara að gjöra svo vel og hætta eftir ég pissaði á óléttutestið. Ég var algjörlega óvinnufær á meðgöngu , mér leið mjöög illa og hausinn á mér reikaði oft til fíkilsins. Bara einu sinni? Það gæti nú ekki skaðað barnið það mikið? En sem betur fer fékk ég mig ekki í það og tel ég mig heppna að hafa haft „kjark“ í það að bakka út frá fíklinum en þar sem gerði þetta extra erfitt var að barnsfaðir minn var í mikilli neyslu alla mína meðgöngu , en þá fyrst kynntist ég því hversu lygasjúkur fíkilinn er , því það var alltaf lofað mér öllu fögru og aldrei staðið við neitt , farið á bak við mig stanslaust. Ég var svona líka og ég áttaði mig alls ekki á því fyrr en ég var búin að vera edrú í x langan tíma. Ég var einhvernvegin í allt öðrum heimi á þessum tíma , ég talaði ekki við neinn , gat ekki sofið útaf stanslausum ofsakvíðaköstum , var með bullandi meðgönguþunglyndi OG ég fékk enga hjálp alveg sama hvar ég leitaði. Ég meina ég GRÁTbað um að láta leggja mig inn á geðdeild en svörin sem ég fékk voru „þessi staður er ekkert fyrir óléttar konur“  Ég var gjörsamlega buguð af andlegri líðan og gífurlega brotin ung kona eftir mikla neyslu, var með gríðalegt samviskubit gagnvart komandi barni því mig langaði svo að fá mér bara einu sinni enn..

Eftir að Óliver kom í heiminn var ég ekki þarna til staðar fyrir hann andlega , ég átti gríðalega erfitt með fíkilinn , hann var stanslaust að kalla á eitthvað en það sem „hjálpaði“ mér var það að hugsa hvert fer barnið ef ég dett í það? Pabbi hans getur ekki hugsað um hann vegna neyslu. Ég fékk mig ekki í það að skilja barnið eftir með enga foreldra svo að mér gæti „liðið betur“. Móðir mín var búin að segja mér það líka að hún myndi taka af mér barnið ef að ég myndi detta í það og það sat í mér , sem betur fer. En það eru ekki allir jafn heppnir og ég , ég á gríðalega gott bakland og hefði ég ekki geta gert þetta án þeirra , það ná ekki allir að komast í veg fyrir fíkilinn , það er einmitt það sem er svo sorglegt , það vantar góð úrræði fyrir fíkla. Ég er ótrúlega þakklát að þrátt fyrir mikil andleg veikindi að þá leyfði ég ekki fíklinum að ráða ferðum en það var oft sem að hann náði því næstum því. Ég var einstæð móðir , báðir mínir foreldrar að vinna á fullu svo ég var mikið ein með strákinn , ef ég hefði fundið smá „gat“ frá stráknum hefði ég líklegast farið þá leið sem svo margir fíklar fara en þá væri sonur minn ekki hjá mér í dag og kannski væri ég ekki hér heldur?

Ég skulda Þorbjörgu í FMB teyminu mikið þakklæti fyrir það að gefast ekki upp á mér , ég á líka sálfræðingnum mínum í dag henni Valgerði hjá Emdr stofunni þúsund falt þakklæti fyrir að skilja mig og vera alltaf til staðar fyrir mig s.l. 2 ár og koma mér á þennan góða stað andlega sem ég er í dag, þetta hafa verið þung og erfið skref í átt að vellíðan og er ég alls ekki búin í minni sjálfsvinnu.  Í dag kallar fíkilinn reglulega á mig og eins og ég segi veit ég að hann fer aldrei , hann verður partur af mér en núna klappa ég honum á kollinn og sendi hann í burtu.

Við eigum nefnilega bara eitt líf! Það er mikilvægt fyrir okkur að varðveita það og passa upp á okkur sjálf, hvernig vilt þú eyða lífinu þínu?

Það er stanslaus vinna að vera vímuefnalaus , stundum mjög krefjandi og erfið , en ég er þakklát fyrir hvern einasta dag sem ég fæ með syni mínum og er heil heilsu. Foreldrar mínir og vinir stóðu við bakið á mér eins og styttur og gera það enn. Ég veit einfaldlega ekki hvort ég væri vímuefnalaus ef það væri ekki fyrir þau. Ég vill samt taka það fram að það eru ekki allir sem díla við fíkilinn eins og við tökumst misvel á erfiðleikum, ég tala bara út frá minni reynslu því hún er sú eina sem ég þekki.

Ég er svo stolt af henni Hildi sem heldur úti síðunni forvörn gegn fíkniefnum á facebook! En hún fer í skóla út um allt land og er með fræðslur fyrir ungmenni og foreldra þeirra. Hildur missti dóttir sýna árið 2014 einungis 15 ára gamla.

Einnig er ég mjög stolt af ættingjum Einars Darra sem halda úti síðunni minningarsjóður Einars Darra á facebook og standa fyrir byltinguni „Ég á bara eitt líf“ sem er forvarnarverkefni gegn fíkniefnaneyslu ungmenna með áherslu á ávannabindandi lyf.

Ef það er eitthvað málefni sem ég styrki að þá er það Ég á bara eitt líf! Ég og sonur minn eigum bæði armbönd og peysur frá þeim því sonur minn bjargaði lífinu mínu.

 

Þangað til næst!

2 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *