Barnið,  Kristjana Rúna

Stefnan á einum leikskóla í ofbeldismálum er verulega ábótavant

Ég hef haft góðan tíma til þess að afla mér upplýsinga, tala við fagfólk og heyra í öðrum mæðrum sem hafa setið báðu megin við borðið þegar viðkemur ofbeldi á milli barna, niðurstaðan var sú að fyrrum leikskóli sonar mínns tók ekki vel á ofbeldismáli sem þar var í gangi og nú vil ég segja frá.

Árið 2016 byrjar þetta

Frumburðurinn minn, þessi glaði og orku mikli strákur sem á í engum vanda með að eignast vini fór að sýna okkur foreldrum vanlíðan þegar við sátum við matarborðið og ræddum um dag allra.

Hann segir okkur frá því að annað barn á leikskólanum sé að lemja og stríða honum, og að þetta sé nánast daglegur viðburður.

Ég brýni auðvitað fyrir honum að alltaf eigi að segja kennurum strax frá og foreldrum líka, hann segist alltaf gera það en ekki höfðum við foreldrar fengið upplýsingar um að þetta væri í gangi í leikskólanum frá þeirra hálfu.

Nokkrir dagar liðu og aftur við matarborðið segir hann okkur frá að barnið sé að slá, meiða og að auki stríða, þarna sé ég enn meiri vanlíðan, ég fer í leikskólann og ræddi um málið.

Leikskólinn vissi af þessu og lofuðu okkur meiri eftirfylgni á milli þeirra og reynt var að hafa þau ekki saman í hópastarfi á daginn.

Ég lagði traust mitt á kennarana því þau hljóta að vera fagfólk þegar kemur að svona málum, ég aftur á móti hafði enga reynslu og stólaði því mikið á að þau mundu gera það rétta í stöðunni og huga vel að börnunum sem væru að lenda í líkamlegu ofbeldi á leikskólanum sínum, síðast þegar ég vissi þá er endurtekið ofbeldi og stríðni frá sama barninu yfir lengri tíma flokkað sem einelti og það er það sem sonur minn var að takast á við.

 

Á tveggja ára tímabili var okkur lofað meiri eftirfylgni í tvígang en einhverra hluta vegna gátu þau ekki komið alveg í veg fyrir að þetta endurtæki sig

 

Þegar fer að nálgast sumarfrí leikskólanna kemur upp annað atvik, hann er kýldur í magann, hann sagðist hafa meitt sig mjög mikið og þarna var hann farinn að sýna fram á reiði ef einhver gerði eitthvað á hans hlut, hann var mun viðkvæmari en hann er vanalega og mikil grátköst brutust fram þegar hann upplifði óréttlæti í sinn garð.

Hann hefur alltaf verið tilfinningavera, en þetta var hegðun sem var ekki líkt honum og hafði aukist töluvert á þessu 2 ára tímabili.

Nú sá ég ekkert annað í stöðunni en að grípa inn í og ræða við leikskólastjóra um þetta mál og fór fram á að eitthvað meira yrði að gerast svo hann fengi frið.

Nú hafði ég góða reynslu við að tala við leikskólastjóran, hún hafði alltaf gott viðmót en þegar ég sagði orðið ofbeldi er eins og það hafði farið öfugt ofan í hana og fór hún í vörn, sem lýsti sér þannig að hún greip fram í fyrir mér og leyfði mér ekki að klára að segja frá, ég þurfti að endurtaka það nokkrum sinnum að þetta er það sem hann er að lenda í.

Hún efaðist um að hann væri að lenda í þessu nánast daglega en ætlaði að tala við kennara og herða eftirlitið.

Þarna var búið að lofa meiri eftirfylgni í þriðja sinn en traustið gagnvart þessum loforðum var brostið

Þarna var traustið farið, ég treysti þeim ekki lengur að huga að velferð sonar míns, á þessum tímapunkti þurfti eitthvað meira að gerast því eftirfylgnin sem átti að eiga sér stað hefði ekki staðist nógu vel ef ofbeldið heldur áfram.

Ég tók á það ráð að hringja í Reykjavíkurborg og fá hjálp, ég sá frá fyrsta fundi að þetta mundi ekki ganga vel.

Leikskólinn fékk hringingu frá Reykjavíkurborg og þeirra niðurstaða var sú að við ættum að geta útreitt þetta mál án aðkomu Reykjavíkurborgar.

Á fundum með leikskólanum var einungis einblítt á hvað strákurinn væri viðkvæmur og enginn samvinna var sett upp á milli foreldra

Við fengum aldrei að hitta foreldra barnsins, engin samvinna var sett upp á milli okkar og er ég heldur ekki viss um að þau viti af þessu máli vegna þess.

Þetta er það sem er gert á flestum stöðum þegar svona mál koma upp, það fékk ég að heyra eftir á frá öðrum foreldrum sem ég þekki og leitaðist upplýsingar eftir tvo fundi með leikskólanum.

Það var fengin kona á vegum leikskólans til að fylgjast með syni mínum í fimm daga, á þessum fimm dögum var eftirlitið mjög sterkt og þétt og fékk hann fimm daga þar sem ekkert gerðist.

Á seinasta fundi okkar kom svo þessi skrýtna niðurstaða frá hálfu leikskólans að hans vanlíðan væri ekki útaf þessu máli.

Ég þurfti að minnast á að eina ástæðan fyrir því að við værum hérna er útaf ofbeldinu sem hann hefur þurft að sæta og þegar ég minntist á ofbeldið kemur þessi hegðun fram hjá leikskólastjóranum aftur og þá er barnsfaðir minn vitni af því

Hún grípur fram í fyri mér og leyfir mér ekki að klára að tala, þarna var alveg ljóst að hún tók þessu ekki jafn alvarlega og við foreldrarnir gerðu, þarna var okkur ljóst að orðið ofbeldi fór ekki vel í hana og við værum ekki að fá neitt meira út úr þessu en bæklinga með okkur heim, til að vinna með reiðina í okkar barni.

Ég er þakklát fyrir að þau einblíndu á strákinn og hans líðan, en eftir sumarfríið er ljóst að þessi grátköst og reiði var beintengt því sem hann þurfti að takast á við á leikskólanum, en munið það fannst leikskólanum ekki.

Grátköstin voru orðin mjög fá, reiðin varla sjáanleg, það segir sig sjálft að þegar manneskja þarf að kljást við ofbeldi og stríðni í sinn garð reglulega yfir 2 ára tímabil, þá hefur það áhrif á skapið og andlegu hliðina hjá einstaklingnum, alveg sama hvort það sé barn, unglingur eða fullorðin einstaklingur.

Vandamálið liggur hjá leikskólastjóranum, hún á að sjá um að svona gangi vel fyrir sig, en ef sú manneskja sér ekki vandamálið eins og það er og neitar orðinu ofbeldi, neitar því að einelti hafi átti sér stað,  þá þarf þessi leikskólastjóri fræðslu um eineltismál.

það þarf líka að upplýsa foreldrana sem eiga í hlut svo þau geta unnið með sínu barni.

þetta er erfitt fyrir alla sem viðkoma svona málum, leikskólinn þarf líka að geta sagt, “ við ráðum ekki við þetta,, og fengið aðstoð.

Nokkrum dögum fyrir sumarfrí ákveðum við að strákurinn færi ekki aftur á leikskólann, það var í okkar höndum að vernda hann fyrir ofbeldi þegar leikskólanum brást því hlutverki og sáu hlutina ekki í réttu ljósi

Þegar við sóttum fötin hans og bróðir hans þá er þetta tiltekna barn að stríða honum á meðan verið var að taka allt saman og koma þeim þaðan út, ekkert er gert og fékk þessi hegðun að viðgangast, sonur minn upplifði léttir að þurfa ekki að fara þangað aftur og ég fékk pláss fyrir yngri bróðir hans á nýjum leikskóla.

Mér var líka tjáð að önnur börn væru líka að lenda í þessu á leikskólanum frá sama barni, þá er mér hugað að því hvort foreldrarnir vita nokkuð að því, það efast ég um.

 

Það sem ég vil fá útúr því að segja frá er að leikskólinn vandi sig í framtíðinni og sjái að ofbeldi á milli barna á að taka alvarlega, og ef þið ráðið ekki við aðstæður er betra að viðurkenna það svo hægt sé að finna aðra lausn, börn sem lenda í ofbeldi á ekki að þurfa víkja frá sínum stað.

Ég vil ekki að önnur börn þurfi að ganga í gegnum það sem sonur minn gekk í gegnum, vanlíðan sem fylgir ofbeldi er alvarleg og á ekki að líðast, leikskólinn þarf að gera betur.

Ég sendi Reykjavíkurborg tölvupóst um hvernig þetta mál endaði og óskaði eftir að þessu verði fylgt eftir og er enn að bíða eftir viðbrögðum

Strákurinn minn er að jafna sig vel eftir þetta, enn er smá vinna eftir en gríðarlegur munur er á þessum dreng eftir að hafa fengið frið.

Ég hef ekki notað bæklingana sem ég fékk frá leikskólanum, þar var verið að segja að ef hann getur ekki róað sig sjálfur niður þá á hann að fara í hlé.

Það er ekki okkar stefna í lífinu, allar tilfinningar hafa rétt á sér, reiði er tilfinning sem hefur ástæðu og hans reiði var partur af sorg sem hann upplifði eftir að hafa þurft á þessum unga aldri að kljást við stríðni og að vera kýldur.

Aldrei hefði mig grunað að þetta væri vandamál á svo ungu stígi í lífi barna, en þetta er raunveruleikinn.

Ég vona að Reykjavíkurborg athafnist í þessu og hjálpi þessum leikskóla að takast á við svona mál í framtíðinni.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *